Wat is tendinitis en waarin verschilt het van tendinose?
Tendinitis is een ontsteking van een pees — maar in de klinische praktijk zijn de meeste chronische tendinopathieën tendinosen (degeneratie van het peeskollageen zonder acute ontsteking), en geen echte tendinitis. Dit onderscheid is bepalend voor de behandeling. Ons assortiment voor sportwelzijn en gewrichtscollageen biedt de juiste actieve bestanddelen.
- Acute tendinitis: echte ontsteking — pijn + warmte + zwelling — ontstekingsfase van enkele dagen — koude + rust + NSAID’s (met voorzichtigheid)
- Chronische tendinose: degeneratie van de collageenvezels zonder ontsteking — „katoenachtig“ uiterlijk op MRI of echografie — NSAID’s zijn weinig effectief — excentrische krachttraining is de standaardbehandeling
- Peesruptuur: gedeeltelijke of volledige scheur — vaak voorafgegaan door onbehandelde tendinose — medisch noodgeval bij volledige scheur (achillespees, rotator cuff)
- Bevorderende factoren: herhaalde overbelasting, verkeerde sporttechniek, spieronevenwicht, fluoroquinolonen, diabetes, reumatische aandoeningen (reumatoïde artritis)
Tendinitis per locatie: specifieke kenmerken en behandelingsbenaderingen
Elke locatie van tendinitis heeft zijn eigen mechanische kenmerken en gerichte behandelingen — als aanvulling op de natuurlijke werkzame stoffen uit ons assortiment voor gewrichtscomfort.
- Rotator cuff (schouder): herhaalde bewegingen van de arm boven het hoofd (zwemmers, schilders, tennissers) — excentrische versterking van de externe rotatoren + training van het schouderblad
- Laterale epicondylitis (tenniselleboog): overbelasting van de strekspieren van de pols — pijn bij palpatie van de laterale epicondyle — excentrische versterking van de pols + schokgolven
- Tenosynovitis van De Quervain: ontsteking van de peesschede van de lange abductor en de korte strekspier van de duim — pijn aan de duimbasis die verergert bij het knijpen — spalk + lokale corticosteroïden
- Achillespeesontsteking: komt het meest voor bij hardlopers — pijn bij het opstaan ’s ochtends + bij palpatie van de pees zelf of de aanhechting aan de hiel — excentrisch programma van Alfredson (12 weken)
- Patellaire tendinitis (springersknie): zie onze pagina over patellaire letsels
Welke natuurlijke supplementen zijn er voor tendinitis en tendinose?
Natuurlijke ontstekingsremmende en peesondersteunende werkzame stoffen vormen een effectieve aanvullende ondersteuning — in overleg met de arts bij gelijktijdig gebruik van medicijnen.
- Gehydrolyseerd zeecollageen + vitamine C: 30–60 minuten vóór de revalidatie innemen — verhoogt de synthese van peescollageen tot wel 2x — bijzonder effectief bij chronische tendinose (collageendegeneratie)
- Kurkuma (curcumine): natuurlijke ontstekingsremmer — remt de COX-2-routes die betrokken zijn bij de acute ontstekingsfase — onmisbare, biologisch beschikbare formule
- Omega-3 (EPA/DHA): vermindert neuro-ontsteking in de pezen — bevordert een soepele genezing zonder overmatige fibrose
- Magnesium: vermindert spierspasmen die de spanning op de pees verhogen — 300–400 mg/dag
- Organisch silicium: ondersteunt de collageensynthese in pezen — vormt een aanvulling op marien collageen
Fluoroquinolonen en het risico op tendinitis: extra waakzaamheid geboden
- Fluoroquinolonen (ciprofloxacine, levofloxacine, ofloxacine): antibiotica die in verband worden gebracht met een viermaal hoger risico op peesontsteking en peesruptuur — voornamelijk de achillespees, maar ook de rotator cuff en de hand
- Werkingsmechanisme: remming van de synthese van tenosynoviaal collageen + mitochondriale toxiciteit van de tenocyten
- Verzwarende risicofactoren: leeftijd > 60 jaar, gelijktijdige behandeling met corticosteroïden, nierinsufficiëntie, niertransplantatie
- Te volgen handelwijze bij tendinitis tijdens behandeling met fluoroquinolonen: onmiddellijke stopzetting + contact opnemen met de arts — niet doorgaan met sporten — risico op scheuring in de weken na het staken van de behandeling als er al tendinose is ontstaan
- Te melden bij de geneesmiddelenbewaking — elke tendinitis die optreedt tijdens of binnen 3 maanden na een behandeling met fluoroquinolonen moet worden gemeld
