Candidiasis is een schimmelinfectie die wordt veroorzaakt door gisten van het geslacht Candida, waarvan Candida albicans de meest voorkomende is. Deze gist maakt van nature deel uit van de microbiële flora van veel mensen — het is de verstoring van het evenwicht, en niet zozeer de aanwezigheid ervan, die de infectie veroorzaakt. De infectie kan de huid, de slijmvliezen (in de mond en de vagina) of, in zeldzame gevallen bij ernstige immuundepressie, de inwendige organen aantasten. De symptomen variëren naargelang de locatie: jeuk, roodheid en huiduitslag bij oppervlakkige vormen, koorts en algemeen onwelzijn bij de zeldzamere en ernstigere systemische vormen die ziekenhuisopname vereisen.
Candidiasis is voornamelijk het gevolg van een verstoring van de darmflora of een verzwakt immuunsysteem. Verschillende factoren bevorderen deze verstoring:
De diagnose is gebaseerd op een klinisch onderzoek van de symptomen, aangevuld met een kweek van de monsters bij twijfel, of bloedonderzoeken bij systemische vormen — de nauwkeurigheid van de diagnose is rechtstreeks bepalend voor de effectiviteit van de gekozen behandeling.
De medische behandeling hangt af van de locatie en de ernst: antischimmelcrèmes of -zetpillen voor oppervlakkige schimmelinfecties, orale of intraveneuze behandeling voor ernstigere systemische vormen. Als aanvulling, en altijd in overleg met een arts, ondersteunen verschillende natuurlijke benaderingen het evenwicht van de darmflora:
Het voorkomen van recidieven — die vaak voorkomen bij mensen met een verzwakt immuunsysteem of die herhaaldelijk aan risicofactoren worden blootgesteld — berust op het handhaven van een goede hygiëne, het beheersen van stress en het vermijden van overmatig gebruik van antibiotica wanneer dat medisch mogelijk is.
Genitale vormen van candidiasis kunnen via seksueel contact worden overgedragen, hoewel de overdracht complex blijft, aangezien Candida bij veel mensen deel uitmaakt van de normale darmflora zonder een infectie te veroorzaken. Het delen van persoonlijke voorwerpen (handdoeken) die in contact komen met geïnfecteerde zones vormt eveneens een risicofactor. Zuigelingen zijn bijzonder vatbaar voor het ontwikkelen van orale spruw vanwege de onvolgroeidheid van hun immuunsysteem, en de vochtige omgeving van luiers bevordert huidcandidose bij baby’s — het regelmatig verschonen van luiers en zorgvuldige hygiëne beperken het optreden ervan.
Tijdens de zwangerschap werken hormonale veranderingen vaak vaginale candidiasis in de hand — dit is doorgaans ongevaarlijk voor de foetus, maar vereist wel een aangepaste behandeling, aangezien de baby tijdens de bevalling aan Candida kan worden blootgesteld. Door medische begeleiding tijdens de zwangerschap en bij de pasgeborene kunnen deze infecties tijdig worden onderkend en op de juiste manier worden behandeld.
