Cellulitis: vet-, vocht- en vezelachtige cellulitis, gerichte behandelingen

Wat is cellulitis en welke verschillende soorten zijn er?

Cellulitis is een huidaandoening die wordt gekenmerkt door een hobbelige huidtextuur – het zogenaamde 'sinaasappelhuid'-effect – en die vooral voorkomt op de dijen, billen, buik en heupen. Het treft 85 tot 90 % van de vrouwen na de puberteit, ongeacht hun gewicht. Er worden drie soorten onderscheiden met verschillende oorzaken en behandelingen:

• Vetcellulitis: voelt zacht aan en wordt veroorzaakt door een overmatige vetopslag in de onderhuidse lobben. Reageert goed op lichaamsbeweging en gewichtsverlies.
• Waterige cellulitis: ziet er gezwollen en zacht uit, gaat gepaard met vochtophoping en een slechte lymfecirculatie. De nadruk ligt op drainage en vaatversterkende kruiden.
• Fibreuze cellulitis: hard, pijnlijk bij aanraking, met diepe en langdurige kuiltjes. Dit type is het meest resistent tegen behandelingen en vereist gerichte mechanische of medische technieken.

Het vaststellen van het type cellulitis is bepalend voor de keuze van de behandelingen: het heeft geen zin om te investeren in een lipolytische behandeling voor waterige cellulitis, en omgekeerd.

Wat zijn de hormonale en biologische factoren van cellulitis?

Oestrogenen zijn de belangrijkste hormonale factor bij cellulitis: ze verhogen de vochtretentie, stimuleren de vetvorming in de dij- en bilgebieden en verzwakken de capillaire wanden — drie mechanismen die samenleiden tot het ontstaan van de cellulitis. Daarom ontstaat cellulitis of verergert deze tijdens de puberteit, zwangerschap, bij het gebruik van orale anticonceptiva en tijdens de menopauze (herverdeling van vet van de ledematen naar de buik). Ook collageen speelt een sleutelrol: naarmate we ouder worden, wordt het stijver en dunner, waardoor de cellulitis zichtbaarder wordt. Suppletie met marien collageen en vitamine C (een cofactor voor de synthese ervan) kan de elasticiteit van de huid verbeteren en de zichtbaarheid van de oneffenheden verminderen.

Welke medische behandelingen zijn gericht op cellulitis, afhankelijk van het type?

Professionele behandelingen worden afgestemd op het type en de diepte van de cellulitis:

• Vetcellulitis: cryolipolyse (vernietiging van vetcellen door kou), liposuctie voor hardnekkige vormen, gefocusseerde ultrasone golven.
• Waterige cellulitis: manuele lymfedrainage, pressotherapie, paardenkastanje en toverhazelaar als orale venotonica.
• Fibreuze cellulitis: endermologie (mechanisch kneden en rollen), gerichte mesotherapie, diepe radiofrequentie om de vezelige septa soepeler te maken.

Anti-cellulitiscrèmes (cafeïne, retinol) zijn nuttig als onderhoudsbehandeling, maar op zichzelf onvoldoende bij langdurige fibreuze cellulitis — ze dringen niet diep genoeg door om de verharde septa aan te pakken.

Hoe kan cellulitis worden verminderd door middel van voeding en supplementen?

Voeding werkt op twee manieren: het verminderen van vetopslag en het beperken van ontstekingen in het onderhuidse weefsel:

• Verminder zout, snelle suikers en alcohol, die vochtophoping en lipogenese bevorderen.
• Omega-3: vermindert ontstekingen in het vetweefsel en verbetert de membraanfluiditeit van de vetcellen.
• Antioxidanten (vitamine C, E, polyfenolen): beschermen de capillaire wanden en het huidcollageen tegen oxidatieve afbraak.
• Inwendige afvoer: berken, kersenstelen en rode wijnstok om vochtophoping te verminderen, waardoor de vetcellen opzwellen.

Is lichaamsbeweging voldoende om cellulitis te verwijderen?

Lichaamsbeweging is onmisbaar, maar op zichzelf niet voldoende. Het heeft een tweeledig effect: het vermindert de totale vetmassa (minder vetsubstraat in de lobuli) en verbetert de bloed- en lymfecirculatie (minder stase die de cellulitis doet opzwellen). HIIT en gerichte krachttraining (squats, lunges, hip thrust) geven de beste resultaten bij vetcellulitis. Bij fibreuze cellulitis moet lichaamsbeweging worden gecombineerd met mechanische technieken (endermologie, palper-rouler) om de verklevingen van de septa te doorbreken. Zonder gelijktijdig gewichtsverlies bij overmatig vetweefsel blijven de resultaten beperkt.