Ongemak, pijn, jeuk of bloedingen… Aambeien kunnen het dagelijks leven behoorlijk bemoeilijken. Op Soin-et-Nature vindt u een selectie van gerichte homeopathische behandelingen om klachten in het anale gebied op milde wijze te verlichten, zonder het lichaam te belasten. Deze natuurlijke middelen zijn samengesteld uit erkende bestanddelen zoals Hamamelis, Paeonia of Nux vomica en helpen ontstekingen en symptomen te verminderen, terwijl het evenwicht van de hemorrhoidale plexus behouden blijft.
Meer details
Aambeien zijn altijd al een veelvoorkomende aandoening geweest die iedereen kan treffen, maar vooral volwassenen, en dan met name zwangere vrouwen en ouderen. Aambeienuitbraken uiten zich in jeuk, ondraaglijke pijn en soms zelfs bloedingen die, afhankelijk van het geval, meer of minder ernstig kunnen zijn. Er zijn talrijke behandelingsmethoden, variërend van crèmes voor lokaal gebruik tot chirurgische ingrepen, afhankelijk van de ernst van de klachten. Maar er is nog een andere oplossing: homeopathie. Deze is zowel natuurlijk als effectief.
In normale toestand zijn aambeien adervormingen rond en in de anus en het rectum, die geen pijn veroorzaken. Problemen ontstaan wanneer er een aambeienaanval optreedt, veroorzaakt door een abnormale verwijding van deze aderen. Deze bloedvaten kunnen dan naar buiten komen en een „bultje“ bij de anus vormen.
De symptomen treden af en toe op en zijn gemakkelijk te herkennen: jeuk bij de anus, ongemak bij het zitten en bloedverlies tijdens de stoelgang.
Behandelingen tegen aambeien zijn erop gericht de pijn te verlichten en de ontsteking te verminderen, die een belangrijke rol speelt tijdens aambeienopflakkeringen.
Aambeien zijn spataderen in de aderen van het anale slijmvlies en dat van het rectum. Er wordt onderscheid gemaakt tussen inwendige aambeien, die zichtbaar zijn via anoscopie, en uitwendige aambeien die uit de anus steken. Afhankelijk van de ernst zijn er verschillende manieren om aambeien te verlichten of zelfs te genezen. De eerste betreft voedingsgewoonten; men moet veel vezelrijke voedingsmiddelen (groenten en fruit) eten en voedingsmiddelen zoals kruiden, alcohol en koffie vermijden.
Aambeien zijn kort gezegd een verwijding van de bloedvaten van de aambeienplexus in het anale kanaal. Symptomen zijn onder meer irritatie en bloedingen. Getromboseerde aambeien zijn doorgaans pijnlijk.
Het hemorroïdale kussen bestaat uit een arterioveneus vaatstelsel dat vanuit de bovenste rectale slagader wordt gevoed via de bovenste en middelste hemorroïdale slagaders. De afvoer vindt plaats via de hemorrhoidale aderen die door het sfincterapparaat lopen. De hemorroïdale kussentjes zijn bijgevolg bedekt met slijmvlies en bevinden zich in een dikke submucosale laag die bestaat uit bindweefsel en gladde spiercellen boven de pectinaatlijn (corpus cavernosum van het rectum).
Ze worden op hun plaats gehouden door bindweefselvezels die een trekkracht uitoefenen in de richting van de interne anale sluitspier. Er is sprake van aambeien wanneer het vasculaire kussentje sterker ontwikkeld is dan normaal. De typische locaties van aambeien worden aangegeven op 3, 7 en 11 uur in lithotomiepositie, hoewel er grote variatie bestaat tussen individuen. Ze onderscheiden zich van het rectale slijmvlies door een meer paarsachtige kleur.
De veronderstelde oorzaak van de vergroting van aambeien is een veneuze congestie met daaropvolgende hyperplasie van het rectale corpus cavernosum en het naar beneden glijden van het weefsel in het anale kanaal. Een verhoogde rustspanning van de sluitspier en een verzakking van de hemorroïdale plexus kunnen aan de basis liggen van de verstoorde veneuze afvoer. Het is mogelijk dat een functioneel verlies van het ophangligament – dat zich rondom en boven het arterioveneuze vaatcomplex bevindt en bestaat uit spiervezels en elastische vezels van bindweefsel – in combinatie met een daaropvolgende afdaling van het slijmvlies, een onafhankelijke oorzakelijke factor is.
Nieuwe morfologische en hemodynamische onderzoeken van de anorectale vaatplexus hebben bovendien aangetoond dat de vaatwindingen beschikken over een intrinsiek contractiemechanisme, bestaande uit gladde spiercellen, dat dede toevoer en afvoer van het bloedvolume, evenals de stroomsnelheid ervan in de bloedvaten. De vernietiging van dit regulatiesysteem, waarbij de spiercellen worden vervangen door bindweefselvezels, leidt vervolgens tot de vorming van aambeien. Ook de samenstelling van het collageen lijkt een rol te spelen; studies hebben namelijk een toename van matrixmetalloproteïnasen in dit collageen aangetoond.
Het is inderdaad goed voorstelbaar dat mechanische irritatie (bijvoorbeeld als gevolg van diarree, harde ontlasting of manipulaties) of een toename van de intra-abdominale druk (zoals bij zwangerschap, visceraal overgewicht, ascites, enz.) invloed uitoefenen op deze pathofysiologische mechanismen, maar het is nog niet bewezen dat deze factoren de oorzaak zijn.
De fysiologische rol van het vasculaire kussentje bestaat met name uit het waarborgen van de fecale continentie, in samenwerking met het sfincterapparaat. Door de opeenstapeling van de slijmvliesplooien wordt het anale kanaal ondoordringbaar voor vloeibare ontlasting en lucht. Dit zorgt voor 15 tot 20% van de continentie.
Er moet namelijk een onderscheid worden gemaakt tussen (’interne’) aambeien en aambeien die vroeger als ’extern’ werden aangeduid (tegenwoordig perianale aderen genoemd), die worden gevormd door een onderhuidse perianale vaatplexus die met huid is bedekt.
Bij inwendige aambeien kan de arts daarom fotocoagulatie van de aambeiengebieden of vloeibare stikstof toepassen. Inwendige aambeien uiten zich doorgaans in bloedingen na de stoelgang; er is bloed te zien op het toiletpapier en soms in de toiletpot. Inwendige aambeien kunnen ongemakkelijk zijn, maar zijn niet zo pijnlijk als tromboseerde uitwendige aambeien. Ze gaan soms gepaard met slijmafscheiding en het gevoel dat de ontlasting niet volledig is.
Wat uitwendige aambeien betreft, worden nog steeds verschillende methoden toegepast: elastische ligatie, waardoor de aambeien afsterven, fotocoagulatie en het rechtstreeks in de aambeien injecteren van middelen die sclerose veroorzaken (4 tot 6 opeenvolgende injecties – goede resultaten). Deze laatste techniek wordt ook wel sclerotherapie genoemd. Uitwendige aambeien kunnen tromboseren, wat leidt tot een pijnlijke, paarsachtige zwelling. In zeldzame gevallen ontstaan er zweren die een kleine bloeding veroorzaken. Het reinigen van het anale gebied kan lastig zijn.
Een van de meest effectieve natuurlijke behandelingen is de homeopathie. Deze is niet alleen eenvoudig in gebruik, maar brengt ook geen risico op bijwerkingen met zich mee. Zodra een aambeienaanval optreedt, moet u onmiddellijk de nodige maatregelen nemen om complicaties te beperken. Hiervoor kunt u kiezen voor een van de volgende homeopathische middelen:
Ontdek ons nieuwe assortiment homeopathische geneesmiddelen om uw aambeienproblemen effectief met homeopathie te behandelen.
